Jan TARASIN (1926-2009) | Czerwony fragment, 1988

Drugim (...) motywem powstania tych prac jest chec wywołania poprzez zakłócenia w rytmie układów, fragmentów nowego układu, dla którego nieprawidłowość, lub nawet „katastrofa” pierwszego z nich stanowią zaledwie słaby impuls ożywiający jego własny puls.
– Jan Tarasin

W kolekcji licznie reprezentowana jest również twórczość Jana Tarasina, a to od wczesnych obrazów z lat sześćdziesiątych, jeszcze o charakterze pejzażowym i w duchu rozpowszechnionego w owym czasie malarstwa materii. Jest też obraz z 1978 roku, gdzie obszar płótna już porządkował się charakterystycznymi, poziomymi frazami, układanych jak na półkach, nieczytelnych przedmiotów. Kolejne prace z późniejszych już lat dziewięćdziesiątych (m.in. gwasze, akwarele) stanowią kontynuację stworzonego przez artystę, własnego, oryginalnego i bezbłędnie rozpoznawalnego stylu, polegającego m.in. na wymyślonej przez niego metodzie budowy kompozycji stojącej na pograniczu geometrycznej abstrakcji i pozornej przedmiotowości.
(Bożena Kowalska, fragment)