Henryk Stażewski, Bez tytułu, 1975
akryl / płyta pilśniowa
100 x 100 cm
W latach 70. kwadrat stał się dla Stażewskiego podstawowym modułem. Powielał go wielokrotnie, nieznacznie zmieniając barwę, co pozwalało uzyskać subtelne efekty optyczne. W takich obrazach nie chodzi o rozpoznanie przedmiotu czy symbolu, lecz o doświadczenie koloru.
Henryk Stażewski (1894–1988) był jednym z najważniejszych polskich artystów XX wieku oraz pionierem awangardy i abstrakcji geometrycznej w Polsce. Studiował w Warszawie i już w latach 20. współtworzył najważniejsze ugrupowania awangardowe, m.in. Blok, Praesens i a.r., aktywnie uczestnicząc w rozwoju konstruktywizmu.
Przez całe życie konsekwentnie rozwijał język sztuki opartej na geometrii, kolorze i relacjach przestrzennych. W jego twórczości szczególne miejsce zajmowały abstrakcyjne kompozycje, reliefy oraz prace badające oddziaływanie światła i koloru. Stażewski należał do nielicznych artystów polskiej awangardy, którzy utrzymywali aktywne kontakty z międzynarodowym środowiskiem artystycznym zarówno przed II wojną światową, jak i po niej.
W latach 60. i 70. stworzył swoje najbardziej rozpoznawalne dzieła – minimalistyczne reliefy i kompozycje geometryczne, które przyniosły mu międzynarodowe uznanie. Dziś uznawany jest za jedną z kluczowych postaci europejskiej sztuki konstruktywistycznej i abstrakcyjnej.
